Ο Μονομάχος

Γνωριστήκαμε το καλοκαίρι του 2009 στη Σκύρο.

Οικογενειακές διακοπές. Εγώ, γονείς, αυτός, γονείς, αλλά 8 παιδιά και άλλοι 16 γονείς.

Μεγααααλη παρέα.

Τον ξεχώρισα γιατί ήταν τόσο γλυκός και καλόκαρδος και χαμογελαστός και ήπιων τόνων και σκανταλιάρης όπου πρέπει.

Ναι τα κατάφερνε όλα αυτά.

Και γι αυτό κρατήσαμε επικοινωνία για κάνα δυο χρόνια.

Ήταν η χρόνια που μετακόμισα στην Πράγα… δύσκολα χρόνια, πολύ κακη ψυχολογία, δεν υπήρχαν και smartphones ακόμα…

… οπότε προβλέψιμα χαθήκαμε.

Από τότε είχα να τον δω και να πάω στη Σκύρο μέχρι που πήγα ξανά φέτος το Πάσχα.

Από παντού ξεπήδουσαν μυρωδιές και οικείες εικόνες, αυτες έφερναν αναμνησεις και οι αναμνήσεις οδήγησαν στο να τον βρω μέσω fb και να κανονίσουμε να βγούμε, στην Αθήνα πια, μετά από κάποιες βδομάδες.

Βγήκαμε λοιπόν Εχθές!

Τον αναγνώρισα ενώ καθόταν πλάτη κι έτρωγε κάτι πολύ νόστιμο κάπου στα Εξάρχεια.

Καλά το θυμόμουν, παίρνει φοβερές αγκαλιές…

Ανάβουμε τσιγάρο και παραγγέλνουμε μπυρίτσες.

Μη τα πολυλογώ, νομίζω ότι (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) τον θαυμάζω περισσότερο από οποιονδήποτε ξέρω.

Όλη του η ζωή μια περιπέτεια.

Και κάθε περιπέτεια την έχει χτίσει ολομόναχος.

Κανένα υπόβαθρο οικονομικό.

Καμία βοήθεια «απ έξω».

Μόνο δουλειά, πειθαρχεία, όνειρα και όση τρέλα χρειάζεται για να ανέβει με ευκολία στην κορυφή του τσάρτ μου.

Δεν με συγκίνησαν τόσο τα κατορθώματά του, όσο η άγνοια της δύναμης και του υπέροχου της σκέψης του.

Ο τύπος είναι διαμάντι. Διά μα ντι.

Όπως τον θυμόμουν, με την ίδια σπιρτάδα στο βλέμμα.

Το οποίο πια είναι πιο βαθύ και ταλαιπωρημένο αλλά το ίδιο ζωντανό και καθαρό.

Έχω μείνει έκθαμβη.

Ακούω με το στόμα ανοιχτό και μάτια στρογγυλά σαν της κουκουβαγιας.

Τι να πω…

Εύχομαι ολόψυχα να γνωρίσω περισσότερους ανθρώπους σαν το Θάνο.

Εύχομαι να εξελιχθούν περισσότεροι άνθρωποι όπως αυτός.

Με ηρεμία, δημιουργικότητα, επιμονή και ανθρωπιά.

#so_proud_of_you