Μπρος στα μάτια μου… περνανε

Έχετε πάει ποτέ σινεμά μόνοι σας; Εννοώ μόνοι μόνοι, σε μια αδεια αίθουσα μόνοι;

For me that was a second!

Τρίτη βράδυ συνήθως πηγαίνω και βρίσκω κάτι φίλους στο κέντρο σε ένα ωραίο μαύρο μουτζουρωμενο μπαράκι όπου πάνω απ’τις τουαλέτες έχει μια φωτεινή επιγραφή (εξωτερικού χώρου) που γράφει «ακτινογραφίες».

Σήμερα κάπως μου την έδωσε και είπα να σπάσω τη ρουτίνα.

Κανονίζω λοιπόν σινεμά σε ταινία που έχει 1* στο Αθηνόραμα και 6.1 στο imdb.

Δεν με απασχόλησε καθόλου ούτε ο τίτλος ούτε το περιεχόμενο ούτε η βαθμολογία.

Μάλλον όμως απασχόλησε τους μπιζνεσμεν γιατί αυτή η ταινία δεν παιζόταν σχεδόν πουθενά.

Εμείς τη βρήκαμε στη Δάφνη.

Δεν αργησαμε να καταλαβουμε και το γιατί δεν ήταν τόσο δημοφιλής.

Είναι πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα να περπατάς μόνος σε μια άδεια αιθουσα ακόμα κι ας μην έχεις (πολύ λίγη και καλη) παρέα, όπως εγώ.

Χρειάζεσαι κυρίως ένα ζεστό ρόφημα μια ιόν αμυγδάλου και μια ταινία που δεν είναι απαισια.

Είναι τέλειο και σπάνιο!

Μια μεθυσμένη βραδιά ή μάλλον ελαφρώς ζαλισμένη βραδιά Τρίτης μετατράπηκε σε εμπειρία home cinema και γενικά σε «εμπειρία».

Respect.

We will always have Aτλαντίς my friend.

*Ατλαντίς: it’s the name of the movie theater and it’s also the name of a famous greek song from ξύλινα σπαθιά.