Σαίξπηρ

Σάββατο βράδυ κι εγώ περνάω μια φάση χειμέριας νάρκης.

Μπορώ να βγαίνω όλη τη βδομάδα και μετά να δουλεύω χωρίς κανένα ίχνος κούρασης.

Όταν όμως μπεί η Παρασκευή, πόσο μάλλον το Σάββατο, νιώθω μια ακατανίκητη επιθυμία για ύπνο.

Τέτοιο Σάββατο ήταν και αυτό που μας πέρασε.

Με πήρε ο ύνος στον καναπέ με το κινητό στο χέρι και φυσικά ο υπολογιστής ανοιχτός στο Netflix να παιζει Lucifer S03 E01.

Ο καναπές μου αν και διπλός είναι αρκετά άνετος, οπότε ξύπνησα κατ ευθείαν 05:31.

Για πρωί.

Προχωράω προς το κρεβάτι, έτσι γι αλλαγή, μιας και δεν είχα αντικειμενικά τίποτε άλλο να κάνω τα χαράματα, και τότε ακούω το γνωστό γκλιν.

Ειδοποίηση στο viber.

«Είσαι ξύπνια;»

Ήμουνα παναθεμά μαι, και απάντησα θετικά.

-Έρχομαι σπιτι σου!

μου γράφει ο καλλιτέχνης φίλος απ την αλλη άκρη της γραμμής.

Ναι οκ… δεν είναι και κολλητός μου, άλλη μια φορά έχει ερθει στο σπίτι οπότε δεν το πολυπίστεψα.

Συνεχίζει επόμενο μήνυμα, βγαλμένο μέσα απ το κεφάλι μου: » Θυμάμαι που μένεις αλλά μη μου κάνεις τη δύσκολη και με αφήσεις έξω να ξεροσταλιάζω».

ΟΚ.

Ξημερώματα δίνεις δικαιώματα σκέφτομαι αλλα δε βαριέσαι, φίλοι είμαστε, παρέα θα θέλει, όπως ήθελα κι εγώ.

Βρήκε και να παρκάρει, ξεπέρασε και το τελευταιο εμπόδιο δηλαδή, κι έτσι είδα το αστείο T-Shirt του στο κατόφλι.

Με παίρνει μια αγκαλία που μύριζε καπνό και αλκοολ (in a sexy way) κι αράζουμε στον καναπέ.

Αυτός πίνει νέρο, εγώ κρασί λευκό.

Πολύ χαλαρή κατάσταση, ερωτική ωστόσο.

Δεν θα επεκταθώ πάνω στο θέμα γιατι δεν επεκτάθηκα ούτε εκέινο το βράδυ.

Πάντως έχει το γούστο του να κοιμάσαι μόνος κι έρημος Σάββατο βράδυ και να ξυπνάς αγκαλία (σχεδόν ρομαντικά) με κάποιον άλλο, Κυριακή πρωί.

ΧΩΡΙΣ ΚΟΠΟ.

Ωραία εμπειρια.

Σαν όνειρο… χειμερινής νυκτός.