Πραγματικά δε ξέρω πώς συμβαίνει…
Έχουμε πει ότι βγαίνω και γνωρίζω ιδιαίτερο κόσμο.
Ή τουλάχιστον «ιδιαίτερο» στα δικά μου μάτια.
Το πρώτο κρούσμα ήταν κάπου τον Ιούλιο.
Σε άκυρο μέρος βλέπω τύπο που μου κάνει εμφανισιακά κλικ ενώ δεν είναι του «γούστου» μου.
Πιάνουμε την κουβέντα και ανακαλύπτω σύντομα, ότι εκτός από πολλά κοινά ενδιαφέροντα με τον πρώην μου έχουν και κοινή ημερομηνία γέννησης.
Γίνεται κόννε προφανως.
(ίδιο γούστο)
Αλλά δεν προχωράει το πράγμα γιατί το έχουμε ξαναδεί το έργο…
Πάμε παρακάτω.
Το δεύτερο κρούσμα ήταν πριν 2 Σάββατα όπου πάλι σε μέρος που δε συνηθίζω να σύχναζω γνωρίζω εναν άλλο τύπο.
Ενώ εξωτερικά δε μου αρέσει καθόλου, μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής έως και ελκυστικός με κάποιο τρόπο.
Μη τα πολυλογώ, πολλά κοινά ενδιαφέροντα μ’ εμένα αυτή τη φορά και φυσικά ανακαλυπτω ότι έχει την ίδια ημερομηνία γέννησης μ’ εμένα!
Κοννε δεν έγινε ποτέ γιατι ο κυριος θα έφευγε την επόμενη για τη Γηραιά Αλβιώνα, όπου και ζει μόνιμα (προφανώς).
Ο Κοέλιο τα βράδια εμένα σκέφτεται και γι αυτό γράφει αυτά που γράφει…
Το τρίτο το καλύτερο έγινε σήμερα το βράδυ.
Είχα χρόνια να δω ή να μιλήσω για το into the wild.
Μια απογευματινή συνομιλία στο viber οδήγησε τη σκεψη μου στα τελευταία λογια της ταινίας:
«Happiness is only real when shared»
και κατ επεκταση στην ίδια την ταινία, η οποία εκτυλίσσεται στην Αλάσκα.
Λίγες ώρες αργότερα, πάλι σε μέρος όπου δε με συναντά κανείς εύκολα, γνωρίζω έναν ήρεμο γλυκό ψηλό και χαμογελαστό τύπο.
(Του γουστου μου εντελώς σα να λεμε)
Ο οποίος θα έφευγε για πολλοστή φορά για να δουλέψει στην ΑΛΑΣΚΑ.
Δεν έχω κανένα σχόλιο.
Η ιστορία μιλάει από μόνη της.
Κι εγώ θα ανοίξω σχολή γητεμάτων και αστρομαντείας.
Καθότι το άστρο, σίγουρα το έχω!
Για το όραμα δε ξέρω…
When I Think About Stuff 