Freedom

Μόλις γύρισα από το σπίτι της καλύτερης μου φίλης και ενός πολύ καλού μου φίλου, που τυχαίνει να είναι ζευγάρι 11 χρόνια τωρα σχεδόν.

Τα παιδιά δεν έχουν μετακομίσει ακριβώς … ακόμα. Αλλά μέσα στη βδομάδα θα γίνει και αυτό.

Εγώ με τη σειρά μου μετακομίζω για να μείνω στο σπίτι μιας άλλης καλής φίλης που μετακομίζει.

Πολλή μετακόμιση!

Παρά τις δυσκολίες, μια κάποια γκρίνια, τα έξοδα που δεν είναι λίγα, ξέρετε τι συνειδητοποίησα;

Πολύ γουστάρω που μεγαλώνουμε.

Που δουλεύουμε και μπορούμε να σύντηρουμε μόνοι μας ένα σπίτι και να οργανώνουμε εν πάσει περιπτώσει τη ζωή μας όπως θέλουμε.

Ανεξάρτητα από γονείς και ανεξάρτητα γενικά.

Μπορεί να μην είχε έρθει ακόμα το τραπέζι, να μην είχαμε ξυλα για το τζάκι, να μην είχαμε ούτε φως, γιατί η ΔΕΗ θέλει το χρόνο της, όπως και όλα τα υπόλοιπα.

Eίχαμε όμως κουβέρτες κι ενα ωραίο κουβερλι που στρωσαμε καταμεσής στο σαλόνι και είχαμε κεράκια για φωτισμό και ψημένη ρακί και πήραμε και σουβλάκια.

Ξέρετε πόσο ωραία ηταν;

Δεν είναι το κλασσικό Σάββατο βράδυ, σίγουρα όχι, ήταν όμως απ τα καλύτερα.

Η ενήλικη ζωή και οι ευθύνες εκτός από την προφανή σκληρή τους πλευρά, εχουν και μια δεύτερη γλυκιά- γουστοζικη πλευρά.

Και κυρίως, κρύβουν μία γενναία δόση έλευθεριας.

(όχι ποσοτικής, ποσοτικής με τίποτα, ποιοτικής!)

Δεν υπάρχει τίποτα λοιπόν πιο γοητευτικό, ελκυστικό, εθιστικό και σέξι, αν με ρωτας, απο δαύτη.

Nada.