Insta saved the day

Ώρες ώρες (ειδικά μετά από οποιουδήποτε τύπου απογοήτευση ή λίγο πριν την περίοδο) ανατρέχω στο ινσταγκραμ και κοιτάζω το προφίλ μου.

Θα μπορούσες να το πεις εγωπάθεια, μαστίζει αυτή την εποχή.

Δε θα πρωτοτυπησω, προφανώς το κανω για να ανεβάσω την αυτοπεποίθηση μου.

Δεν είναι όμως περίεργο;

Εγώ τα έχω ζήσει όλα αυτά, και τα θυμάμαι, Ναι!

Αλλά είναι αυτές οι ώρες που νιώθω τόσο βαρετή και εντελώς συνηθισμένη.

Δεν αναφέρομαι στο πως με βλέπουν οι άλλοι, αλλά στο πως βλέπω εγώ τον εαυτό μου.

Χρειάζομαι λοιπόν να μπω στο προφίλ, να το δω σαν «ξένο» και να πω:

-Πω ρε φίλε, πόσο φοβερή αυτή η τύπισσα. Κάνει κι αυτό κι εκείνο και το άλλο, Ουάου.

(Ευτυχώς ταυτίζονται τα γούστα μας).

Η αμέσως επόμενη σκέψη συνειρμικά είναι:

«Εγώ δε θα τα εκανά ποτέ όλα αυτά.»

Και η τρίτη στη σειρά είναι:

«Εεε… εγω είμαι αυτή η τύπισσα.»

Πόσο παράξενο αλλά και χρήσιμο.

Όταν κάποιος έχει χαμηλό συναίσθημα σκέφτεται τις λιγότερο ωραίες εμπειρίες, τις λιγότερο ωραίες συναντήσεις, τις λιγότερο πετυχημένες επιλογές και τις λιγότερο ευχάριστες στιγμες και τότε

ΤΑΤΑΝ

Έρχεται το ίνστα για να σου θυμίσει τις πιο ωραίες και πετυχημένες και ευχάριστες.

Τίμιο.

Οπότε;

Μάλλον κι αυτό όπως όλα, έχει δύο όψεις;

#μαλλον_ναι