Ο καλύτερός μου φίλος

Τον καλύτερό μου φίλο τον γνώρισα πριν 9 χρόνια στην Πράγα.

Θα έλεγα ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, δεν εκδηλώθηκε όμως, παρά μετά από έναν χρόνο.

Μέναμε εγώ στον 4ο κι αυτός στον 3ο. Αναφερομαι σε ορόφους, στο ιδιο κτήριο!

Και μαζί και χώρια.

Πηγαίναμε κάθε μέρα μαζί στη σχολή, καθόμασταν δίπλα δίπλα, μετά για φαγητό, μετά ξανά μάθημα, γυμναστήριο, σινεμά, ταξίδια.

Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν χτύπησε το κουδούνι 12 τα μεσάνυχτα και την επόμενη είχα εξέταση.

Ανοίγω εντελώς απορημένη και αυτό που είδα, ήταν αξεπέραστο.

Παντοφλάκια σούπερ Μάριο, πιτζάμες, λιβανιστήρι.

Σαν αυτά που έχουν οι παπάδες, που κάνουν γκλιν γκλιν.

-Ήρθα να σε καπνίσω μου λέει, για αύριο.

Αυτό στα Κυπριακά ισοδυναμεί με τη θρησκευτική έκδοση του: «Ήρθα να σε ξεματιάσω, επειδή δίνεις μάθημα αύριο».

Μια άλλη σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ξεκινάει πάλι με κουδούνισμα.

Ανοίγω και βλέπω: Το φίλο μου, τη μεγάλη του βαλίτσα Και το σκύλο του.

-Χώρισα, μου λέει

-Το βλέπω, του λέω

Και μείναμε μαζί έναν καταπληκτικό μήνα.

Τι γέλια κάναμε, Τι κρασιά ήπιαμε, τι στη Βαρκελώνη πήγαμε γιατί δε λέει το καλοκαίρι στην Πράγα και είχαμε και 4 μέρες κενό.

Τι καήκαμε στη Μπαρτσελονετα γιατί δεν είχαμε λεφτά για αντηλιακο.

Οριακα πήραμε μια πετσέτα να τη μοιραστούμε 😋.

Τι κάναμε παζάρια στους πλανόδιους κοκτειλοπωλητες, γιατί η φτώχεια θέλει καλοπέραση.

Ήταν μαγικά.

Μετά τελειώνει η σχολή, χωρίζουν οι δρόμοι μας, λέω ωραία ήταν… αλλά πάει!

Λίγο πριν με πνίξει ο λυγμός, (ευτυχώς) γίνεται η ανατροπή και ξεκινάει πανευρωπαϊκός γύρος συναντήσεων.

Αποφασίσαμε να περνάμε μαζί τα γενέθλια μας, no matter what σε όποια χώρα μας κάνει κέφι.

Και κάπως έτσι συνεχίζουμε δυναμικά ακόμα και σήμερα… 5 χρόνια μετά το «χωρισμό».

Αυτός ο φανταστικός τύπος που με στηρίζει πάντα, γελάει με τις γκάφες μου και θα τσακωνοταν με όλο τον κόσμο για να με υπερασπιστεί (ακόμα κι αν είχα άδικο) είναι ο καλύτερος μου φίλος!

Πολυδεύκη, για σένα.