Ανεμοδαρμένα Ύψη

Πρέπει να ήμουν στο 2ο έτος, ήταν Απρίλιος και είχα αποφασίσει να παραβρεθώ για πρώτη φορά στον «επίσημο ανοιξιάτικο χορό» της σχολής.

Μιλάμε για ξενοδοχείο σούπερ λουξ, κόκκινο χαλί, κουαρτέτο εγχόρδων, δείπνο υπό το φως των κεριών και δε συμμαζεύεται.

Μετά βέβαια η αίθουσα γίνεται «Σάββατο βράδυ στο Γκαζι» αλλά το «Μετά» αργεί πολύ.

Εννοείται ότι απαιτείται επίσημο ένδυμα και δυστυχώς αυτο συνεπάγεται παπούτσια με κάποιο μπόι.

Είχα γίνει κουμπάρα σε ένα γάμο πρόσφατα όποτε το είχα το ζευγάρι, βάζω και το ασορτί φόρεμα (ασημί ξωπλατο παρακαλώ) και ξεκινάω για το event.

Με το που κατεβαίνω από το ταξί, έλαβε χώρα η πρώτη πτώση.

Σωριάστηκα φαρδιά πλατιά στη μέση του δρόμου. Δεν πτοούμαι, τιναζω πίσω το μαλλί με πολύ ύφος και συνεχίζω.

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς (μετά τα έγχορδα) πρέπει να έπεσα αρκετές φορές ακόμα. Αλλά για κάποιο λόγο μου φαινόταν τόσο αστείο και απόλυτα φυσιολογικό.

Δεν ένιωθα ντροπή ή κατι αντίστοιχο, το διασκέδαζα.

Κάποια στιγμή, βγάζω τα παπούτσια για να χορέψω σαν άνθρωπος και όλη η βραδιά συνεχίζεται ακόμη πιο ευχάριστα.

Είχα και ένα φλερτ εκείνο το βράδυ… ήμουνα όντως πολύ εντυπωσιακή με ή χωρίς τις πτώσεις, οπότε γύρισα σπίτι αρκετά ικανοποιημένη και οχι μόνη.

Περνάει το Σαββατοκύριακο και ξεκινάει τη Δευτέρα καινούργιος κύκλος μαθημάτων.

Νέα γκρουπ. Νέοι συμφοιτητές.

Πάω λοιπόν να συστηθώ, ως παλιά καραβάνα, για να κάνω τους καινούργιους να νιώσουν πιο άνετα και να δημιουργηθεί ένα ευχάριστο κλίμα τέλος πάντων.

Με ένα πλατύ χαμόγελο πλησιάζω μια παρέα κοριτσιών, τους δίνω το χέρι μου και λέω το όνομα μου.

Αυτές κοιτιούνται πονηρά μεταξύ τους και ξεκινάνε το χαχάνισμα.

Σε ξέρουμε μου λένε.

You are the falling girl.

Τότε ένιωσα ντροπή…

«London bridge is falling down, falling down, falling down, London bridge is falling down my fair lady»

#Busted

At least someone else fell for me that night.

And he fell..

And he fell…