Είναι ο τελικός απολογισμός της βραδιάς που όντως σε συνάντησα τυχαία στην «περιοχή μου».
Είχα πολύ πολύ καλό backup αλλά και πάλι ήταν ζόρικο.
Από κει που βρισκόσουν στο ίδιο τραπέζι, τώρα να είσαι σε διαφορετικό.
Να πεθαίνουμε να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο και να κοιτάμε γύρω γύρω επαναλαμβάνοντας καμιά δεκαριά φορές:
-Τι γίνεται; Όλα καλά;
– Ναι καλά. Εσυ;
– Καλά.
Είναι περίεργο από κει που παλεύα για κάτι, ξαφνικά να παλεύω το ίδιο σκληρά για το αντίθετο.
Είναι δύσκολο και πρωτόγνωρο.
Παρ’ όλα αυτά, έτσι είναι.
Και έτσι θα γίνει.
Ελπίζω μόνο να μη σε ξαναδώ σύντομα γιατί μου στοιχίζει.
Όταν μου είπαν ότι είσαι πίσω μου, απλά σε φώναξα όπως σε φωνάζω.
Χωρίς καν να το σκεφτώ.
Χωρίς καμία άμυνα, κανένα τακτ. (Damn it!)
4 μπύρες λοιπόν και 1 τεκίλα.