Συνείδηση… Οικολογική

Μόλις έφτασε στα παιχνιδιάρικα σοκολά μου μάτια μία φωτογραφία, η οποία απεικονίζει τον Θαρραλέο Τσιφούτη να κάνει ελεύθερη πτώση, φορώντας μπλούζα σούπερμαν!

Ενός λεπτού χαμόγελο (γιατί θέλει όντως θάρρος και τρέλα για να κάνεις κάτι τέτοιο αλλά ΚΑΙ για την υπέροχη στυλιστική του επιλογή).

Την ιστορία την ξέρετε, δεν πήγε πολύ καλά.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή η εικόνα ήταν αρκετά δυνατή ώστε να με κάνει στιγμιαία να σκεφτώ:

«Βρε λες; Μήπως να στείλω;».

Προφανώς και δε θα πέσω στην παγίδα, αλλά κάπως έτσι αναδύθηκε το ζήτημα της «ανακύκλωσης».

Γιατί πολλές μα πολλές φορές γυρνάμε πίσω, σε αυτό που ξέρουμε (και δυστυχώς σπανιότατα αλλάζει) κι έχουμε ήδη απορρίψει, αντί να δείξουμε κι εμείς λίγο θάρρος και να κάνουμε υπομονή γνωρίζοντας κάτι νέο;

Που πήγε το εξερευνητικό μας πνεύμα επιτέλους;

Και γιατί τόση ανυπομονησία;

Είναι ο φόβος ότι θα καταλήξουμε μόνοι;

Είναι οι στίχοι της Χαρούλας «γιατί δεν τους αντέχω, ζευγαρωμένους κι εγώ να μην έχω;»

Μήπως είναι το ίδιο με αυτούς που έχουν «σχέση» επειδή είναι ωραίο να κάνεις σεξ και να έχεις κάποιον να μοιράζεστε την pizza τις Τρίτες που έχει 1+ 1;

(Νομίζω τις Τρίτες είναι)

Δυστυχώς δεν μπορώ να απαντήσω σ’ αυτές τις ερωτήσεις.

Αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε άνθρωπος είναι ευτυχισμένος με το δικό του τρόπο.

Η «πραγματική» ευτυχία πάντως δε νομίζω ότι προκύπτει ούτε από τη «βολή- συνήθεια», ούτε από την… ανακύκλωση.

Θέλει δουλειά, λίγη τόλμη, λίγη αισιοδοξία και στολή υπερήρωα στα μέτρα μας.

Όπως λέει το πασίγωστο και πολυχρησιμοποιημένο άσμα: Supergirls Just Fly!

Κι όπως λέω εγώ:

…and sometimes, boys get inspired and do just the same