«Το φιλί του Δράκου»

Είχαν σφίξει οι ζέστες, το παραφουσκωμένο μπακ πακ, τα all star και το ψαθινο καπελο μου, φλέρταραν έντονα με την ιδέα των διακοπών στη Φολέγανδρο.

Δεν είχα πάρα να υποκύψω.

Εντελώς αυθόρμητα βρήκα άλλες 2 συνταξιδιώτισσες και στο καράβι, ακόμα πιο αυθόρμητα βρήκαμε όλες μας από κάποιο γνωστό.

Είτε από μεταπτυχιακό, είτε πρώην συνάδελφο είτε απλά γνωστό. Ήμουνα μια, ήμασταν 3, γίναμε (1000)13.

Γρήγορα συνειδητοποιήσαμε ότι θα μέναμε όλοι στο κάμπινγκ και μάλιστα τις ίδιες ακριβώς μέρες.

Τι χαρά! Μιλάμε για 5 σκηνές… χαμός.

Κάποιες φόρες νομίζω πως είναι ωραία να κάνεις διακοπές με πολύ κόσμο, ακόμα κι αν είναι «άγνωστος».

Ξυπνάς το πρωί, πας για καφέ, μοιράζεις 2 καλημέρες και 4 χαμόγελα.

Στην παραλία, έχεις 5-6 αντρικά χέρια να σου στήσουν την ομπρέλα και να σου βάλουν καροτεν στην πλάτη.

Άσε το οφθαλμόλουτρο.

Δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, και ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, μη σου πω πως είναι και απαραίτητο.

Σ’ αυτή τη μεγάλη παρέα λοιπόν, ήταν και ο «Αγαμέμνονας».

Από το πλοίο είχε αρχίσει ένα κάποιο φλερτ, το οποίο εντάθηκε τελικά κατά την παραμονή μας στο νησί.

Ήταν η εποχή των Pokemon τότε. Είχαμε την αγωνία να πιάσουμε τον Pikatsu, είχαμε τις ρακές, είχαμε τις βουτιές… είχε αποσυντονιστεί το αγόρι!

Μετά από καναδυό μέρες όμως του ήρθε πάλι έμπνευση και μου λεει:

-Το βράδυ θα είμαι εκεί, μόνος, έλα να με βρεις.

«Εκδηλώθηκε επιτέλους» σκέφτομαι, και αρχίζουν τα γνωστά πεταρίσματα στο στήθος.

(Πολύ ωραίος αυτός, και απόφοιτος του ΕΜΠ, κλασσικά.)

Καλό και ωραίο το φλερτ αλλά στη βράση κολλάει το σίδερο.

Βάζω τα «μεταξωτά» μου, το αέρινο φόρεμά μου και ξεχύνομαι στα σοκάκια της χώρας.

Τον βρίσκω, σχεδόν ξέπνοη, μετά από κόπο.

Με το που τον βλέπω, τον αρπάζω και τον φιλάω.

(Είναι να μη μου δώσεις θάρρος μες τον Αύγουστο).

Με κοιτάει, με φιλάει κι αυτός με τη σειρά του γι αρκετή ώρα, και στο τέλος μου λέει:

-Φιλάς υπέροχα.

Αμέσως μετά μου γυρνάει ωραιότατα την πλάτη του και φεύγει.

Φεύγει εντελώς, γινεται καπνός, πώς το λένε.

Δεν τον βρήκα ούτε με την παρέα του αργότερα το ίδιο βράδυ, ούτε στην παραλία την άλλη μέρα το πρωί, ούτε καν το επόμενο βράδυ.

Συναντηθήκαμε μονάχα την τελευταία μέρα, στο πλοίο, όπου δεν με κοιτούσε καν.

Μάλλον φιλούσα «φοβέρα» ή «τρομερά» ή «τρομακτικά» υπέροχα.

ΚΑΛΟΚΑΊΡΙ- ΠΡΟΣΔΟΚΊΕΣ: 5-0