Πριν λίγες μέρες βρέθηκα για πρώτη φορά στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, στην πόλη που όλοι έχουμε δει σε τουλάχιστον 100 διαφορετικές ταινίες, στο μεγάλο μήλο ή αλλιώς στη Νέα Υόρκη.
Πήγα να συναντήσω μια φίλη, η οποία θα μου έδινε να καταλάβω πώς είναι πραγματικά να ζει κανείς εκεί.
Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο, μετά τους ουρανοξύστες, είναι η αμεσότητα στην επικοινωνία.
Από το πέσιμο: «Γεια, είμαι ο Τάδε, μου αρέσεις».
Μέχρι το shopping: «Δε σου πάει καθόλου, είσαι χάλια βγαλ’ το».
Στα πλαίσια λοιπόν του newyorker experience, εκτός από μπαρ και thrift shops μπαίνουμε στο αυτοκίνητο της φίλης (έχω και κάμπριο πάμε μια βόλτα;) και φτάνει η χάρη μου ως το coney island.
Εκεί είναι η «παραλία» τους, οποίος είναι απ την Ελλάδα βέβαια, δεν το μετράει καν για παραλία αυτό!
Η κυρία ατραξιόν του μέρους και ο σκοπός της επίσκεψης μας ήταν το μεγάλο λουνα παρκ.
Τοπ καλοκαιρινός προορισμός για οικογένειες, πιτσιρίκια αλλά και για ενήλικες τουρίστες.
Αφού φάγαμε τα τηγανητά Oreo μας, μέρος της ορίτζιναλ εμπειρίας και αυτό, ξεκινήσαμε το παιχνίδι.
Δεν άργησα να καταλάβω ότι είμαι το μόνο «παιδί» της παρέας και ότι στην ουσία κανένας άλλος δεν ήθελε ρόδα και ρολερ κοστερ και μπαλαρίνα.
Συμφωνήσαμε όμως όλοι στα go cart. (δεν είχα ξανακάνει!)
Στηνόμαστε στην, κάπως μεγάλη για την περασμένη ώρα, ουρά και ξεκινάμε την πάρλα.
Μπροστά μας ακριβώς ήταν μια κοπέλα από την Ταϋλάνδη που είχε ξεσκιστεί στις σελφι.
Κάποια στιγμή στα ξαφνικά με παίρνει αγκαλιά και μου ζητάει (με χειρονομίες) να βγάλουμε και μαζί μία.
Αμέσως μετά πιάνει το τηλέφωνο, κάτι «λέει» στην οθόνη κι ύστερα μου τη δείχνει.
Ήταν στο Translator, μιλούσε στη γλώσσα της και αυτό μετέφραζε στα αγγλικά.
Κάπως έτσι έμαθα ότι της αρέσω και θέλει τον αριθμό μου.
(Woooooow)
Καλοί οι Αμερικανοί και άμεσοι αλλά σαν την Ασία, δεν έχει.
Τον αριθμό μου εν τέλει δεν τον πήρε ποτέ γιατί ήρθε η σειρά μας…
Χάι Τεκ πέσιμο λοιπόν στην Ευρωπαία με το ωραίο σελφοχαμόγελο.
Και πολλά μπράβο στη Google που ανοίγει νέους ορίζοντες στην ερωτική μας ζωή.
When I Think About Stuff 