Τα πάρτυ

Χτυπάει το τηλέφωνο μέρα μεσημέρι.

Εξωτερική θερμοκρασία, γύρω στους 30.

– Μην κανονίσεις για το Σάββατο, έχουμε 3 πάρτυ.

Αφοπλιστικός ο κύριος στην άλλη άκρη της γραμμής, δεν είχα πάρα να υποκύψω.

Η αλήθεια είναι πως δεν το πήρα και της μετρητοίς διότι τόσα και τόσα λέμε και ξελέμε, αλλά όταν με ξαναπήρε το Σάββατο νωρίς νωρίς για επιβεβαίωση πείστηκα εντελώς.

Ντύνομαι, στολίζομαι μέχρι και πλατφόρμες έβαλα.

Ήμουν, το λιγότερο, εντυπωσιακή.

Τον συναντάω και βουρ για το πρώτο πάρτυ.

Ήταν ακόμα απόγευμα, το πάρτυ θα γινόταν σε χώρο με πισίνα αλλά το δικό μου το μαγιό ήταν κάπου 15km μακριά.

Δε μου χαλάει χατήρι ο συνοδός μου, ως γνήσιο αρσενικό, και πάμε να πάρουμε μαγιό και…. σουβλάκια.

Τι pool πάρτυ θα ήταν αυτό χωρίς την ανάλογη αμφίεση;

Όσο για τα σουβλάκια, δε χρειάζεται δικαιολογία.

Το Πάρτυ ήταν άκρως πετυχημένο.

Πολύ ποτό, πολλή salsa, πολύς κόσμος.

Πέφτει το βραδάκι και συνειδητοποιούμε ότι «είμαστε πίσω στο πρόγραμμα».

Αλλάζουμε τα βρεγμένα, ξανά μανά μπογιές και κραγιόν και φεύγουμε ελαφρώς ζαλισμένοι για το πάρτυ Νο.3.

Στο 2 δεν πήγαμε ποτέ.

Ήταν το αλκοόλ που έρεε άφθονο εντός και εκτός μου; Ήταν που ήμασταν σε ταράτσα αλλά δεν φυσούσε αέρας;

Βγήκα νοκ άουτ σε χρόνο μηδέν.

Ειλικρινά, ελάχιστες φορές με έχει «περιθάλψει» κάποιος με τόση στοργή.

Αυτός ο κάποιος ήταν ο ‘Βλαδιμηρος’, ο οποίος ερχόταν κάθε 30′ να μου φέρει φαγητό, νερό και ο.τι άλλο χρειαζόμουν.

Μου έφερε κι ένα φίλο του βέβαια, ο οποίος μου την έπεφτε διακριτικά.

(Tι να γίνει!)

You can’t always get what you want but if you try sometimes, you might find, you get what you need. 🙂