Όπως είπαμε έχω κόψει συγκεκριμένα προάστια για να μην έχω περίεργες συναντήσεις, αναγκαστικά λοιπόν άλλαξα συνήθειες και στέκια.
Η «θραύση» μεταφέρθηκε λίγο πιο βόρεια και σε ένα μαγαζί με εξαιρετικό σέρβις μπάρμαν και μουσική γνώρισα κι άλλον πρώην φοιτητή του ΕΜΠ.
Έχω το ταργκετ γκρουπ μου κι εγώ.
Και να τα σφηνάκια τα κερασμένα και να τα πλατό με τα αλλαντικά.
Η μία ματιά έφερε την άλλη και οι δύο έφεραν ραντεβού.
Ξεκίνησαν καλοκαιριάτικα οι βόλτες με το αυτοκίνητο ή και χωρίς, οι μπύρες στα παγκάκια, τα τσιγάρα, τα λοιπά ποτά και τα ξενύχτια.
Πήγαμε από δω, πήγαμε από εκεί, γενικά μια κινητικότητα υπήρχε. Την έλεγες και έντονη.
Φυσικά υπήρχε πάντα ένα πεδίο που έμενε ανεξερεύνητο. Όλο το γυροφέρναμε κι όλο κάτι με κρατούσε.
Μιλάω για το γνωστό και μη εξαιρετέο ζήτημα, εκείνο που κάποτε δήλωνε ότι είσαι μαζί με κάποιον (σήμερα δεν είναι καθόλου έτσι αλλά τέλος πάντων), το σεξ.
Θα βγαίναμε λοιπόν και εκείνο το βράδυ και μου είχε κάτσει εμένα να πάμε κάπου με θέα.
Είχα φάει πετριά, πως το λένε.
Και συγκεκριμένα ήθελα θέα θάλασσα.
Μπήκα σε φόρουμ μπήκα σε τσατ, μέρος που να με καλύπτει (που να μην έχει κόσμο αλλά να μη σκιάζομαι κιόλας) δε βρήκα.
Και μπαίνω στην airbnb, γιατί έχω φαντασία, και νοικιάζω λοφτ με ΤΗ θεα, just for the night.
Τα παίζει αυτός, αναμενόμενο, αλλά τελικά ενθουσιάζεται ίσως περισσότερο κι από μένα.
Έρχεται με παίρνει σηκωτή απ’ τη δουλειά, φτάνουμε, τρώμε, πίνουμε, χορεύουμε κάτω από τ’ αστέρια και τα ταν!
Η πιο μεγάλη ώρα, ήταν τότε και δυστυχώς το μόνο που δεν ήταν, είναι μεγάλη.
Μιλάμε για απογοήτευση μεγατόνων, ήθελα να κλάψω με λυγμούς.
Μετά από τόσες δυσκολίες είχα βρει κάποιον που με έκανε να γελάω, χωρίς να κλαίω.
Που έλεγε «ναι», χωρίς να παρακαλάω.
Κάποιον που γούσταρε την τρέλα μου και με σεβόταν και όταν φτάνουμε στο ψητό να ναι ανίατος η κατάσταση; Κρίμα κι άδικο.
Έτσι λοιπόν, εντελώς άδοξα, έληξε μια πολύ καλή «ιδέα».
At least faith in humanity is restored.
When I Think About Stuff 