Fear Factor

Δε φτάνει που σε «παρακαλούσα» να έχουμε μια κανονική σχέση, απ αυτές με τις υποχρεώσεις, τις υποχωρήσεις αλλά και το «μαζί».

Δε φτάνει που βγαίνεις στα μέρη που σνόμπαρες γιατί «τι μουσική παίζει εδώ; αυτά θα ακούμε;».

Δε φτάνει που γνώρισες μια άλλη και υποστηρίζεις ότι «έχετε σχέση», ανάθεμα κι αν ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάς.

Κάθε φορά που με βλέπεις, παρά τα χρόνια, πετάνε φωτιές τα μάτια σου. Είναι σαν να δημιουργούμε πεδίο οι δύο μας. Ισχυρό, μαγνητικό.

Λες ότι είμαι exceptional, ότι δεν έχεις γνωρίσει άλλη σαν κι εμένα κι ότι δεν έχεις έρθει πιο κοντά με άλλο άτομο (αυτό ισχύει, ούτε εγώ).

Και το κερασάκι στην τούρτα;

Λες ότι κάνεις σεξ και σκέφτεσαι εμένα.

Κοιμάσαι και ξυπνάς με «εμένα».

Παρ’ όλα αυτά, δεν κάνεις τίποτα.

Ούτε για να «χωρίσεις», ούτε για να «είμαστε μαζί».

Μόνο λες.

Είναι σίγουρα ένα από τα πολύ δυνατά σου σημεία και μεγάλο μέρος της γοητείας σου. Όμως γιατί μου τα λες όλα αυτά;

Φυσικά και ναι, μου τονώνουν το ‘εγώ’, αλλά στην ουσία:

You are just like a pill.

Ποτίζεις τις ελπίδες που προσπαθώ να πνίξω. Και μάλιστα χωρίς λόγο.

Άσε και το άλλο, έχω κόψει τα μέρη που πηγαίναμε μαζί, μη σε πετύχω με το ταίρι αγκαλιά.

(Η οποία με παίρνει και τηλέφωνα με απόκρυψη, είναι άβολο αρκετά αυτό).

Και κάπου μεταξύ της ασφάλειας που προσδίδει η πολυκοσμία του κέντρου και της αποδοχής της κατάστασης, βλέπω το αυτοκίνητό σου Σάββατο βράδυ στην Ευριπίδου, παρκαρισμένο ακριβώς πίσω απ’ το δικό μου.

(Ε πόση ψυχραιμία να δείξω πια; Θέλω να αγιάσω και δε μ’ αφήνουν!)

Ευτυχώς δεν ήσουν σε ακτίνα εκείνη τη στιγμή.

Πονάω ρε. Πονάω και φοβάμαι. Όπως ακριβώς κι εσύ.

Αλλά θα μου περάσει, όπως σου «πέρασε» κι εσένα!