Φωτιά και Λάβρα

Ήταν Μάρτιος.

Φιλοξενούσα στην πόλη της κεντρικής Ευρώπης όπου εμένα μία πολύ καλή φίλη από την Ελλάδα.

Είχε έρθει για ένα συνέδριο και με την ευκαιρία, έμεινε σ εμένα για να πούμε τα δικά μας, να έχουμε συντροφιά, να γελάσουμε πίνοντας ψημένη ρακί και λοιπά.

Στα πλαίσια του συνεδρίου, φοιτητικού συνεδρίου, είχαν προγραμματιστεί για τους συμμετέχοντες πάρα πολλές εκδηλώσεις.

Είτε αθλητικές δραστηριότητες, είτε πολιτιστικές, είτε είτε είτε.

Η φίλη μου πήγαινε σε όλες, εγώ περίμενα «το 10 το καλό».

Είχα και διάβασμα, οπότε πήγα κατ’ ευθείαν στο φανταστικότατο πάρτι αποχαιρετισμού.

Κατ’ αρχάς το πάρτι γινόταν 5′ από το σπίτι μου, είχε open bar και καμιά 200ριά άτομα της ηλικίας μου από όλες τις χώρες του κόσμου.

Σιγά μη το ‘χανα!

Φτάνουμε λοιπόν, εγώ ντυμένη λίγο πανκ καθώς περνούσα εκείνη την φάση για πολλοστή φορά.

Μας βάζουν τα σχετικά φλούο βραχιολάκια και μπαίνουμε στον κυρίως χώρο.

Εντυπωσιάζομαι.

Παντού ξύλο.

Πώς μου είχε ξεφύγει εμένα τέτοιο μαγαζί και μάλιστα στη γειτονιά μου;

Ήταν σχετικά νωρίς οπότε δεν είχε πολύ κόσμο.

Βρίσκουμε ένα ωραίο spot κοντά στο μπαρ και ξεκινάμε το χορό.

Δεν περνάει πολλή ώρα και έχουμε αρχίσει ήδη να στριμωχνόμαστε.

Πάω να πάρω σφηνάκια Β52 για να φουντώσει λίγο το κέφι. Στη χώρα αυτή, τα Β52 τα φτιάχνουν με αψέντι και τα ανάβουν κιολας.

Δεδομένου του χαμού που επικρατεί, μου δίνει η μπαργούμαν τον αναπτήρα να το κάνω μόνη μου.

Φτάνω ελαφρώς ταρακουνημένη στο σημείο εκκίνησης.

Το αψέντι έχει πέσει στο χέρι μου αλλά δεν έχω πάρει χαμπάρι.

Ανάβω το ένα ‘σφηνάκι- χέρι’, μαζί, και συνεχίζω ακάθεκτη και στο άλλο.

Καθώς καίγεται το αλκοόλ, και για την ώρα μόνο αυτό, δεν νιώθω πραγματικά τίποτα, εκτός από δύο ματιά, αυτά της φίλης μου.

Ατάραχη αλλά χωρίς να παίρνει το βλέμμα της από πάνω μου, λέει:

-Νομίζω καιγεσαι!!

Πετάω τα σφηνάκια κάτω και φυσικά η φωτιά συνεχίζεται στο πάτωμα.

Κουνάω νευρικά και τα δύο χέρια (σα να θέλω να στεγνώσει το μανό από τα νύχια) προσπαθώντας να σβήσω τις 2 «εναέριες» εστίες.

Παράλληλα, με τις κυπαρισσί Dr. Martens, πατάω με μίσος τις φλόγες στο έδαφος.

Ήμουν μια απόλαυση.

Εννοείται προκλήθηκε η αναμενόμενη αναστάτωση και μετά τα αντίστοιχα γέλια.

Όλο αυτό χρειάστηκε για να με προσέξει ένας (κούκλος) και κάπως μικρότερος φοιτητής και για να ανάψουν στη συνέχεια άλλες φωτιές σε άλλο κτίριο.

Μετά από εκείνο το βράδυ έμαθα ότι:

1. Δεν πίνουμε πότε ποτά που «καίνε».🔥

2. Σε περίπτωση πυρκαγιάς καλούμε 911.