Ο Θαρραλέος Τσιφούτης

Γνωριστήκαμε από κοινή παρέα σε μεζεδοπωλείο ένα βράδυ που έβρεχε (όντως).

Παιδί του ΕΜΠ κι αυτός, 2 χρόνια μεγαλύτερος μου.

Η έλξη ήταν έντονη και καταλυτική.

Λίγο τα τσίπουρα, λίγο τα κρασιά, λίγο η ατμόσφαιρα που ήταν ηλεκτρισμένη, λέμε δεν πάμε το επόμενο ΣΚ σε γνωστό κυκλαδίτικο νησί; Και ήταν και χειμώνας παρακαλώ.

Έτσι είπαμε και πήγαμε.

Εκεί βέβαια όπως όλοι καταλάβατε έγινε το μοιραίο.

Θέλεις το αεράκι; Θες ή μυρωδιά της θάλασσας; Θέλεις ο Μanu Chao με τα ‘me gustas tu’; Πάντως εμείς θέλαμε και έγινε και ήταν και πολύ ωραία.

Σε αυτό το ευχάριστο κλίμα κύλησε το υπόλοιπό ΣΚ και 10 μήνες ακόμα.

Τι που εγώ ήμουν εδώ κι αυτός μεταπτυχιακός μετανάστης;

Απτόητοι.

Και περνάει ο χειμώνας, έρχεται το καλοκαίρι. Και να τα κάμπινγκ και να τα παγωτά.

Και φεύγει και το καλοκαίρι και ξανάρχεται χειμώνας, ξανάρχεται λοιπόν κι αυτός και πέφτει στην αγκαλιά μου. Χαρά εγώ, κι από ενθουσιασμό άλλο τίποτα.

Από την άλλη αυτός, όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο γινόταν απόμακρος και δυσεύρετος.

Κάποια στιγμή που είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι και είχε αρχίσει να φριζάρει απ τα νεύρα το μαλλί, μου λέει:

– Αύριο μην κανονίσεις, θα έρθεις σπίτι να ανάψω και το τζάκι, να φάμε, να πιούμε κλπ κλπ».

-Εντάξει!

Είπα με ένα χαμόγελο που παίζει να ακούστηκε από το τηλέφωνο.

Ξημερώνει η επόμενη μέρα (ατελείωτη ήταν) ντύνομαι, στολίζομαι και πάω.

Το σκηνικό είναι βγαλμένο από αισθηματική κομεντί, το λιγότερο. Να τα κεριά, να το τζάκι, να οι φλοκάτες στα πατώματα να και ο κατάλογος από το Ταϊλανδέζικο (έχει σημασία).

Τρώμε, πίνουμε γελάμε, ακούμε μουσική, γδυνόμαστε, το επόμενο σε -όμαστε είναι προφανές, και όλα αυτά ξανά μανά απ την αρχή μέχρι που ήμουν ημιλιπόθυμη και εντελώς γυμνή στην αγκαλιά του.

Τότε λοιπόν μου λέει ο θαρραλέος:

– Θέλω να χωρίσουμε.

Τον κοιτάω σαν ροφός, εννοείται ότι η καρδιά μου έχει σταματήσει να χτυπάει…

-Τότε γιατί όλα αυτά;

Ρωτάω με μεγάλη δυσκολία.

– Σου άξιζε μία ωραία βραδιά.

Μου απαντάει.

Να σημειωθεί ότι πλήρωσα μόνη μου το Ταϊλανδέζικο γιατί «είχε ξεχάσει το πορτοφόλι του στο αυτοκίνητο».

Αυτό λοιπόν κατά τη γνώμη του ήταν μία ωραία βραδιά η οποία μου άξιζε κιόλας!!!

Τα συμπεράσματα δικά σας 🙂