Η πρώτη φορά

Ήμουν 18.

Είχα τελειώσει εδώ και σχεδόν ένα χρόνο το σχολείο και ήμασταν όλοι πλέον φοιτητές! Ωραίος τίτλος και πάρα πολλά υποσχόμενος.

Εκείνη την εποχή ανακάλυπτα δειλά δειλά την έλξη μου για το ΕΜΠ (η οποία να σημειωθεί ότι συνεχίζεται αμείωτη ακόμη και σήμερα). Δεν αναφέρομαι προφανώς στις εγκαταστάσεις, αλλά στο «περιεχόμενο». Αχ αυτό το ίδρυμα!

Ανέκαθεν είχα κλίση στις θετικές επιστήμες μα δεν με είχε ενημερώσει κάνεις σχετικά με τους θετικούς επιστήμονες.

Τότε, κάπου ανάμεσα στην ανάλυση 1 και την ανάλαφρη ζέστη του Απρίλη, γνώρισα το «Βλαδίμηρο» που είχε αυτό το κάτι. Είχε αυτή τη σπιρτάδα στο μάτι, τη γοητεία της αυτοπεποίθησης και αυτή την «ξερολίαση», που όσοι έχουν φίλους και γνωστούς μηχανικούς… απλά ξέρουν.

Από την άλλη εγώ, γλυκιά, ετοιμόλογη και σίγουρα τσαχπίνα, δεν ήθελε πολύ για να δέσει το γλυκό.

Μετά από ένα μήνα πολιορκίας και ανελέητου κυνηγητού από πάρτι σε πάρτι και από γιορτή σε γιορτή ξύπνησε το βιο-λογικότατο ρολόι μου που έλεγε «είσαι 18, βγαίνεις με το Βλαδίμηρο, ήρθε η ώρα να κάνεις σεξ».

Και έκανα!

2 φορές συνολικά, μπορεί και 3, καμία σημασία βέβαια δεν έχει διότι πονούσα μονίμως τόσο πολύ (no offence) που δεν χωρούσε κανένα άλλο συναίσθημα.

Είχα ακούσει για ηδονή και απόλαυση αλλά όπως είπα μόνο ακουστά τα είχα.

Αυτό που πόνεσε σαφέστατα πολύ περισσότερο ήταν όταν ο Βλαδίμηρος έφυγε μετά την εξεταστική για τα πάτρια εδάφη (δεν ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών).

Ξέχασε λοιπόν το αγόρι πάνω στη βιασύνη και το νεανικό ενθουσιασμό να με ενημερώσει για 2 βασικά πράγματα:

1. Δεν ήμασταν πότε μαζί

2. Ούτε θα ήμασταν πότε.

Ξεροστάλιαζα κι εγώ η έρμη όλο το καλοκαίρι πάνω από το κινητό (δεν υπήρχαν και τα «διαβάστηκε» τότε) να αναρωτιέμαι μήπως χάθηκε το σήμα gps και ποια είναι αυτή η Φανή Δρακοπούλου που τραγουδούσε «απ τη ζωή μου είσαι απών ε και λοιπόν».

Αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία στον ενήλικο κόσμο του έρωτα.

Υ.Σ: Με το «Βλαδίμηρο» είμαστε φίλοι (10 χρόνια μετά).